این جهان ان روز رنگ باغ و بســـتان می شود...

سر به سر احوال ان حالی بسامان می شود...

کز ورای دسته جمعی همت و سعی و تلاش

ور به زانو تکــــــیه کرده برنیاری دست عجــــز

محکم و محکمـــــــترت پاهای لرزان می شود...

گر مــــــــولد بوده میگردی ز ســــــــایر بی نیاز

 هر خیالی در ظهور از فرض و امکان می شود...

ور که هر انسان بگیرد دست هر تن را به لطـــف  

کفه های فقر و  ثروت صاف و میزان می شود...

بهره از ســـــــــرمایه با دقت بسازد فرصتـــــی

ســـــــربلند از ان به دنیا  نام ایـــران می شود...

اعظم شادکام

مه برامد شـــــــب بشد  وقت غـــــــزلخوانی رسید...

قصــهء میـــــخانه و زلــــــــــــف و پریشانی رسید...

وقت فال و شعر و عشق امد پی اش جوش و خروش

ســــــــــــاغر و پیـــــــمانه و انها که میـــدانی رسید...

روز هجران طی شد و شب شد زمان وصــــل و راز

سختی هر عاشــــــقی اخـــــر به اســــانی رسید...

شب برامد تا فلــــــــک در کوچــــــه داد میـــــــفروش

مردمان ! اگه ز امشـــــــــــب فصـــل ارزانـــی رسید...

می نمود ار انهــــــمه قحـــــط و گران وزین قبیـــــل

زین سپــــــــــــس ارزانی و لیکــن فـــراوانی رسید...

مــــــــــژده بر هر غمگنی در زیر قرض میفـــروش

بر نداران وقــــت بـــذل و عفــو سلطــــانی رســید...

 بهره گیرید از چنـــــــین ارزانیی  ای عاقــــــلان!!

تا نگفتند این سخـــــــــن از فکر هـــذیانی رسید...!

اعظم شادکام

خُـــــــــــــرّم هر ان کَس در جهان ، روشن کند ویرانه ای...

اواره ای را جــــــــــــــا دهد ، در ســـــرپناه خـــــــانه ای...

ور شمــــع بزم عاشـــــــــــقان ،  بودن نباشد در تــــــــوان

خوش باشدش بر بی کســـان ، ســـــــوزد چونان پروانه ای...

خوش ان که بر دوشـــش سبو ، در کوچه با اواز  هـــــــــو

افتان و خیــــــــــزان میرود ، هر شب به یک میــــخانه ای...

با می پرســــــــتان بستگی ، سازد دلش پیوســـــــــــــتگی

مـــــــِی درکشد ، بر سر کشد ، خونــــــــین جگر پیمانه ای...

از قیـــــــــــــد عقلـــــــش وارهد ، بر این و انــــــــــش پا نهد

بی هر تکــــــــــــلف میشود ، همشـــــــــــــانه با دیوانه ای...

اشک یتیــــــــمان را جدا ، سازد فقــــــــــط بهر خــــــــــــــدا

بر هر نداری خــود کند ، یک بخشـــــــش شاهــــــــــــانه ای...

ور برنیاید بیش از ان ، ازبخشــــــــــش اش بر مردمـــــــــان

دریـــــــــایی از رحمــــــــت شود ، با نغمهء مســـــــتانه ای...

اعظم شادکام